آیا نامیدن “اعتیاد به غذا” کمک می کند یا مضر است؟


زمان خواندن: 6 دقایق

این یک جمله محبوب است: “من به غذای X معتاد هستم” یا “من نمی توانم خودم را در مورد قند کنترل کنم”. مفهوم اعتیاد به غذا به راحتی توسط عموم مردم پذیرفته شد و تحقیقات نشان می دهد که اکثر مردم معتقدند “چاقی” ممکن است ناشی از اعتیاد به غذا باشد. در حقیقت ، نیمی از مردم معتقدند که به غذا معتاد هستند.

با این حال ، این ایده که ما می توانیم به همان شیوه ای که می توانیم به الکل یا کوکائین معتاد شویم ، به مواد غذایی معتاد شویم ، در محافل علمی داغ شده است.

برخی از دانشمندان معتقدند ما می توانیم به عنوان یک ماده به غذا معتاد باشیم. برخی دیگر اشاره می کنند که هیچ شواهد محکمی برای حمایت از این ایده وجود ندارد ، اما برخی افراد به احتمال زیاد “اعتیاد به غذا” را تجربه می کنند. (این یک نوع اعتیاد رفتاری است ، شبیه به اعتیاد به خرید یا قمار.) من قبلاً در مقاله خود به این موضوع اشاره کردم. سیاتل تایمز ستون

اما جنبه دیگری از “اعتیاد به غذا” وجود دارد که به طور فزاینده ای در تحقیقات علمی در حال پیشرفت است. به این معنا که چگونه ایده اعتیاد به مواد غذایی درک ما را از خود یا دیگران رنگ می کند. بیایید کمی عمیق تر حفاری کنیم.

بحث در مورد تفاوت های اعتیاد به غذا

در اوایل سال جاری ، مجموعه ای از مقالات در مجله آمریکایی تغذیه بالینی مفهوم اعتیاد به غذا را مورد بحث قرار دادبه به طور خاص در مورد اینکه آیا به توضیح پرخوری و افزایش وزن کمک می کند یا خیر.

تی.محققان توافق کردند که برخی از مردم به طور مداوم با چیزی که به نظر می رسد اعتیاد است غذا می خورند. آنها همچنین توافق کردند که ویژگی های غذای مصرفی ، عوامل خطر فردی و الگوهای رفتاری رژیم غذایی به تغذیه اعتیادآور کمک می کند. در نهایت ، آنها توافق کردند که عوامل م havingثر در داشتن شاخص توده بدنی (BMI) در محدوده “چاق” چند وجهی هستند و در حالی که رفتار خوردن اعتیادآور برای برخی از افراد با وزن بیشتر مناسب است ، رفتارهای اعتیاد آور مشابهی نیز در افراد رخ می دهد. از وزن کمتر بدن

در مورد پتانسیل اعتیادآور غذاهای بسیار فرآوری شده اختلاف نظر وجود دارد. یکی از محققان گفت غذاهای بسیار فرآوری شده – حاوی کربوهیدرات ها و چربی های سریع جذب شده به همراه نمک و افزودنی های طعم دهنده – در فعال سازی مسیرهای پاداش در مغز م andثرتر هستند و به احتمال زیاد به صورت اعتیادآور مصرف می شوند تا غذاهای حداقل فرآوری شده.

محقق دیگر گفت وجود دارد شواهدی اندک و یا بدون هیچ دلیلی وجود دارد که مواد غذایی خاص باعث لرزش شما می شوندرفتار خوردن اعتیادآور ایجاد می کند اول ، غذاهای بسیار فرآوری شده قابل مقایسه با داروهایی نیستند که از طریق مکانیسم های بیوشیمیایی خاص و مستقیم در مغز و بدن عمل می کنند. همچنین ، به خاطر داشته باشید که اکثر مردم روزانه غذاهای بسیار فرآوری شده را بدون تجربه عوارض مرتبط با دارو مصرف می کنند.

“اعتیاد به غذا” و فوبیای چربی داخلی

جدا از بحث های مربوط به اعتیاد به غذا ، برچسب زدن خود یا دیگران به عنوان “معتاد به غذا” می تواند آسیب های غیر منتظره ای به همراه داشته باشد. فتفوبیا در جامعه ما رایج است (تکان دهنده است ، من می دانم) و فاتفوبیا را می توان با باورهای خاصی در مورد علت افزایش وزن تقویت کرد.

اساساً ، هنگامی که ما درباره علل یک وضعیت سلامتی قضاوت می کنیم (نه این که بودن در بدن بزرگتر یک وضعیت سلامتی است ، اما در جامعه ما اینگونه ترسیم شده است) ، این قضاوت ها بر نگرش ما نسبت به مردم تأثیر می گذارد.

مطالعه ای که در ماه آگوست در مجله منتشر شد چاقی 447 بزرگسال را به صورت تصادفی یکی از چهار قسمت اطلاعاتی را مطالعه کردند. سه مورد علت “چاقی” را توضیح داد – یک قسمت روی اعتیاد به غذا ، یکی روی اعتیاد به غذا و دیگری بر عدم تعادل کالری تمرکز کرد – و چهارم یک قسمت “کنترل” خواندن بود که هیچ ارتباطی با وزن نداشت. متن ها با لحنی بی طرف طراحی شده اند و از آثاری مانند “انتخاب” ، “اراده” یا “کنترل بر خود” استفاده نمی کنند.

سپس شرکت کنندگان ارزیابی های طراحی شده برای اندازه گیری انگ وزن (اصطلاح دیگری برای فتفوبیا) را که به خود (داخلی) یا دیگران (خارجی) طراحی شده است ، اندازه گیری کردند. شرکت کنندگانی که این قسمت را می خوانند و اعتیاد به غذا را به عنوان علت ایجاد می کند یک انگ با وزن داخلی سازی بالاتر را گزارش کرد در مقایسه با کسانی که در شرایط کنترل هستند. این برخلاف انتظار محققان بود.

واقعاً نکته جالب این است که افراد گروهی که برای خواندن متن مربوط به اعتیاد به غذا تعیین شده بودند ، داشتند سطوح بالاتری از ننگ وزن داخلی بدون توجه به وزن آنها یا اینکه آیا آنها با اعتیاد به غذا مبارزه می کنند یا خیر.

نویسندگان اظهار کردند که ممکن است خواندن موضوعی در مورد نقش غذاهای اعتیادآور در افزایش وزن ، اما نه سایر غذاها ، ممکن است افزایش سرزنش خود شرکت کنندگان برای انتخاب غذاهای به اصطلاح بسیار فرآوری شده که اعتیادآور هستند یا آنها را از ادامه خوردن این غذاها ناامید می کنندبه این به نوبه خود ممکن است احساس اضطراب و افسردگی شرکت کنندگان در رابطه با وزن را در کنار میل آنها به کاهش وزن افزایش دهد.

“اعتیاد به غذا” و فاتوفوبیا که به دیگران هدایت می شود

یک مقاله تحقیقی در سال 2019 به طور خاص پرسید که آیا برچسب “اعتیاد به غذا” به ننگ وزن دامن زده است. در دو مطالعه جداگانه آنلاین ، از 962 شرکت کننده خواسته شد تا قسمتی را در مورد زنی که “بسیار اضافه وزن” توصیف شده است بخوانند. اما همه مراحل دقیقاً یکسان نبود.

بر اساس یک وظیفه تصادفی ، برخی از شرکت کنندگان قسمتی را خواندند که در آن پزشک توسط پزشک خود اعتیاد به غذا را تشخیص داده بود (“وضعیت پزشکی”). در دیگری ، زن معتقد بود که به غذا معتاد است (شرایط “تشخیص خود”). مورد سوم به اعتیاد به غذا (شرط “کنترل”) اشاره ای نکرد.

شرکت کنندگانی که قسمت های “پزشک” و “خود تشخیص” را خوانده اند انگ های بیشتری را نسبت به زنان ابراز کرد در مقایسه با کسانی که برچسب “کنترل” را خوانده اند. این امر در مورد شرکت کنندگان نیز صادق بود که معتقد بودند اعتیاد یک بیماری است نه چیزی که تحت کنترل شخصی ما باشد.

بنابراین ایده این است که اگر کسی به غذا معتاد است ، حتی اگر تقصیر او نیست ، مشکلی در او وجود دارد و او شایسته تحقیر است. این بی شباهت به این نیست که بسیاری از مردم اعتیاد به الکل یا مواد مخدر را می بینند.

از معناشناسی فراتر بروید

منمن قبلاً آن را گفته ام و باز هم می گویم: اعتیاد به غذا واقعاً یک چیز واقعی است یا نه ، اگر احساس می کنید به غذا معتاد هستید ، احساسات شما واقعی است.

شایان ذکر است که اگر گروهی از افراد را که هنگام خوردن غذای یکسان احساس یکسان “خارج از کنترل” می کردند ، افراد مختلف گروه تجربه متفاوتی را نام می بردند:

  • اعتیاد به غذا
  • پرخوری
  • خوردن احساسی
  • خوردن زیاد

از این میان ، تنها یکی (اختلال پرخوری) دارای معیارهای تشخیصی واقعی است ، اما آنچه واقعاً مهم است نام نیست ، این است که اگر چیزی در غذا خوردن شما باعث ناراحتی شما می شود ، شما مستحق کمک و حمایت هستید.

من پیشنهاد می کنم که پرهیز جواب نمی دهد. یکی از چیزهایی که باعث می شود هنگام غذا خوردن احساس کنترل از دست دادن را داشته باشیم ، محدودیت است. این زمانی صادق است که ما کالری را محدود می کنیم و بدن به اندازه کافی سوخت دریافت نمی کند. وقتی غذاهای خاص را محدود می کنیم نیز صادق است. این سندرم “میوه ممنوعه” است. و اگر محدودیت کامل نباشد ، پرهیز چیست؟

تلاش برای تسکین اعتیاد به مواد غذایی ممکن است یا نباشد ، دستورالعملی برای خوردن غذاهای خوش طعم است. رسیدن به انتهای آنچه اتفاق می افتد واقعاً به زمان و توجه و کاوش در تاریخ غذا و غذا نیاز دارد. این شامل تجربیات اولیه کودکی است. بر مواردی مانند ناامنی غذایی و آسیب دیدگی تأثیر می گذارد. این یک کار درمانی مهم است که راه سریع و آسانی برای رفع آن ندارد.

منابع کمی

من مرتباً این قسمت از پادکست Food Psych را توصیه می کنم: “حقیقت در مورد” اعتیاد به غذا “با مارسی ایوانز”. (شماره 80 در صورتی که از قبل مشترک پلتفرم پادکست مورد علاقه خود در Food Psych بوده اید.)

من با مارسی مصاحبه کردم سیاتل تایمز سال گذشته و در همان زمان در این ویدیوی فیس بوک در مورد اعتیاد به غذا صحبت کرد.


کری دنت یک متخصص تغذیه متخصص تغذیه مستقر در شمال غربی اقیانوس آرام ، نویسنده مستقل ، مشاور شهودی غذا ، نویسنده و سخنران است. ابرقدرت های او عبارتند از افشای اسطوره های تغذیه و رهایی زنان احساس بهتری نسبت به بدن خود داشته باشید و غذاهایی را انتخاب کنید که از لذت ، تغذیه و سلامتی پشتیبانی می کند.

این پست را چاپ کنید این پست را چاپ کنید

دیدگاهتان را بنویسید