این فقط یک نقاشی دیواری نیست. مسیری طی می شود


از پانل جام جهانی 2017 تا زنان سرزمین من 2011

عصر ایران است. جعفر محمدی – روابط عمومی سازمان رسانه و هنر اوج نقاشی دیواری جدیدی را با عنوان «زنان سرزمین من ایران» در میدان ولیعصر (عج) تهران نصب و رونمایی کرد.

نقاشی دیواری میدان ولیعصر در چند سال گذشته به رسانه ای تبدیل شده است که به موضوعات و مناسبت های مهم روز با آثاری عمدتاً زیبا و هنری می پردازد.

در دیوارنگاره جدید تصاویری از بانوان فرهنگی، هنری، ورزشی، علمی، اجتماعی و سیاسی به چشم می خورد: پروین اعتصامی، طاهره صفرزاده، بدرالزمان قریب، فاطمه محمدآریا، نرگس آبیار، ایران درودی، سیمین دانشور، هما روستا، ثریا قاسمی، حمیده خیرآبادی، مرضیه برومند، مریلا زارعی، توران میرهادی، سیده زهرا حسینی، فروغ فرخزاد، پروانه معصومی، مریم میرزاخانی، فاطمه رهبر، بی بی پروین بختیاری، زهرا کدایی و…

 این فقط یک نقاشی دیواری نیست.  مسیری طی می شود

واضح است که این نقاشی دیواری واکنشی به اعتراضات اخیر در کشور است که در کانون توجه قرار دارد زنان و دختران و- جدای از انتقاداتی که به انتخاب چهره های این نقاشی دیواری و همچنین انتقاد برخی افراد برای استفاده از عکس هایشان در این پنل وارد شده است، باید گفت که طراحی و نمایش این نقاشی دیواری یک اتفاق معنادار در حوزه زنان مطرح است.

می دانیم ضلع شمال غربی میدان ولیعصر (عج) که دیوارنگاره در آن قرار دارد متعلق به سازمان رسانه فرهنگی اوج است که متعلق به اصولگرایان است.

در ژوئن 2017، زمانی که ایران به جام جهانی راه یافت، این زمین نقاشی دیواری با این عنوان را به نمایش گذاشت “ما با هم قهرمان هستیم – یک ملت، یک اعتصاب”.
در این عکس مردانی از اقوام مختلف ایرانی برای حضور کشورشان در جام جهانی فوتبال تشویق می کردند و هیچ عکسی از زنان وجود نداشت.

 این فقط یک نقاشی دیواری نیست.  مسیری طی می شود
حذف زنان این تابلو با انتقادات زیادی مواجه شد و به حدی بالا گرفت که طراحان یک گام به عقب برداشته و آن را کاهش دادند و نقاشی دیواری جدیدی با همین عنوان و این بار با حضور فقط یک زن به جای آن نصب شد!

 این فقط یک نقاشی دیواری نیست.  مسیری طی می شود

واقعیت این است که جنبشی در کشور وجود دارد که زنان را فقط در گوشه خانه دوست دارد، به دنیا بیاورد، بچه تربیت کند و شوهر داشته باشد و اساساً یک موقعیت مستقل برای زنان باشد. همسر و مادر او قبول ندارد که حتی وقتی همسر یکی از بزرگان مرده است، نام او را روی سنگ قبرش ننوشته اند و فقط نوشته اند «همسر مرحومه فلان زن…»!

این در حالی است که زنان ایرانی همواره در مبارزات بزرگ کشور به ویژه در دوران معاصر از مشروطه تا این کشور از جمله انقلاب اسلامی و دفاع مقدس حضور موثر و فعال داشته اند. به ویژه پس از انقلاب، با رشد آموزش عالی – و عمدتاً دانشگاه آزاد – در شهرهای دورافتاده، تعداد زنان تحصیل کرده و آگاه و ظرفیت عظیم زنان در خدمت افزایش چشمگیری یافت. توسعه اساسی جامعه قرار گرفت.

در حالی که همین جریان اما در مقابل خارجی ها آشپزی می کند از تعداد زیاد دانشجویان و فارغ التحصیلان زن صحبت می کند اما عملا آنها را نادیده می گیرد.

همین وضعیت جدید بود که به انتقاد از نقاشی دیواری جام جهانی منجر شد. البته اگر در سال 65 چنین تابلویی در خیابان های کشور نصب می شد، اعتراضی نبود، اما این بار خانم ها ناراضی بودند و اعتراض کردند که حتی یک تابلوی موقت شهری سانسور می شود.

با بررسی دقیق تر، انتقاد به حذف زنان از نقاشی دیواری جام جهانی این است.زنگ خطر. هشداراین برای کارمندان بود نسل جدید زنان و دختران او با ادعای سهم خود در عرصه های عمومی پا به عرصه گذاشت.
اگر نگاه عمیق تری به سوال به ظاهر ساده نقد دیوارنگاری وجود داشت و مسئولین سعی می کردند نسل جدید زنان و دختران ایرانی را درک کنند و بر اساس آن الزامات اصلاحاتی انجام دادند سیاست ها و رفتاراین روزها شاهد حجم بیشتری از نارضایتی و اعتراضات جدی تر زنان و دختران ایرانی نیستیم.

به هر حال همان جریانی که همین 4 سال پیش در «رویداد ملی حضور ایران در جام جهانی» همه زنان را حذف کرده بود و بعداً حاضر شد تنها یک زن را در تصویر تغییر کرده باشد، حالا در پاسخ به مطالبات زنان و دختران ایران تمام نقاشی دیواری را به زنان ایرانی تقدیم کرد و عکس های ده ها زن را در یکی از میدان های مهم پایتخت به نمایش گذاشت و می توانید حدیث مفصلی درباره آن بخوانید.

و خلاصه اینکه «دیگر نمی توان زنان و دختران ایرانی را نادیده گرفت».

دیدگاهتان را بنویسید