فرشاد مومنی: شما در این یک سال و چندین سال کاری کردید که مردم صدها رحمت به دولت های قبلی می گویند!


فرشاد مومنی در سومین اجلاس واحد اقتصادی فرهنگستان علوم، با اشاره به اتفاقات اخیر، «بررسی تحولات اخیر کشور و ریشه های اقتصادی آن»، گفت: پدیده اخیر خلق الساعه انجام نشد. اتفاق می افتد و باید به عنوان یک زنجیره در نظر گرفته شود.

به گزارش روزنامه اعتماد، وی گفت: باید نگاهی به آغاز این زنجیره اعتراضات نسبتاً بزرگ دهه 1370 داشت که از مرداد 1370 در نجف آباد و زنجان آغاز شد، سپس به صورت زنجیره ای در فروردین 1371 در شیراز، در خرداد 1371 در مشهد، اردیبهشت 1371. این اتفاق در اراک، مرداد 1373 در قزوین و در فروردین 1374 در اسلامشهر رخ داد. با نزدیک شدن به سال های اخیر، فاصله بین این رویدادها کمتر و گسترده تر می شود.

وی افزود: برای اولین بار در تاریخ برنامه ریزی ایران شاهد بودیم که در یک دوره 3 ساله در نیمه دوم سال 1389 جمعیت فقیر ایران دو برابر شده است. به نظر می رسد این سوال خودش را توضیح می دهد. مهم‌ترین نکاتی که از لایحه بودجه 1401 گرفته می‌شود این است که به طرز نگران‌کننده‌ای طرفدار فقرا و ناعادلانه است. بیشترین فشار بر گروه‌های پایین‌تر و کارگری وارد می‌شود و بیشترین استثناها برای ذینفعان با درآمدهای غیرعادی بالا در نظر گرفته می‌شود. سند بودجه 1401 تاکید ویژه ای بر شوک های قیمتی دارد.

تجربه دوره احمدی نژاد اوج انحطاط و فساد بود

مومنی با بیان اینکه نابرابرترین و مضرترین متغیر توزیع ناعادلانه قدرت است، گفت: گزارش های رسمی حاکی از آن است که تجربه حکومت یک دست در دوران احمدی نژاد اوج انحطاط و فساد را برای ایران رقم زد. گزارش های مرکز پژوهش های مجلس همچنین حاکی از آن است که در دوره احمدی نژاد نسبت به دولت قبل از او، هزینه دستیابی به یک واحد تولید ناخالص داخلی 5 برابر شده است.

ماجرای استقبال مردم از پدیده انتخابات در دو انتخابات اخیر به خوبی نشان می دهد که وضعیت مشارکت سیاسی چه بر سر ما آورده است.

در سه دهه گذشته، در سرشماری‌ها، نزدیک به دو سوم جمعیت فعال هیچ نقشی در تولید ملی نداشتند. بر اساس آخرین گزارش اتاق بازرگانی، این بحران نشان می‌دهد که ترکیبی از اعتماد کم مردم به دولت و فروپاشی پایه‌های تولیدی باعث شده است که نزدیک به ۶۱ درصد از ظرفیت‌های صنعتی نصب‌شده بلااستفاده بماند.

تا کی می خواهید به دولت قبل بگویید؟

این استاد دانشگاه در بخشی دیگر از سخنان خود در پاسخ به این سوال که چرا مطالبات اقتصادی در اعتراضات اخیر جایگاه مناسبی پیدا نکرد، گفت: رایج ترین شعاری که در این مدت شنیده می شود زن، زندگی، آزادی است که نشان می دهد زندگی به عنوان رزق در این روندها مطرح شده است، اما این رزق به معنای خوردن برای زنده ماندن نیست. نکته ای که برای من بسیار حائز اهمیت است این است که برخی ارزیابی های کارشناسی ارشد این امر را نشانه افزایش ناامیدی با محوریت شعارها و مطالبات معیشتی به ویژه در تجربه سال های 2016 و 2018 می دانند، بنابراین بحران اعتماد پا را فراتر گذاشته است. در این منطقه

از این منظر گفته می شود زمانی که مطالبات و مطالبات رادیکال می شود، جستجوی شعار به دلیل عدم اعتماد نادیده گرفته می شود.

بحث این است که تا کی می خواهید سر دولت های قبلی فریاد بزنید؟ در این مدت یک سال و نیمی که می گذرد، کاری کرده اید که صد رحمت دولت های پیشین! طنز تلخ این است که این دولت همه چیز را به گردن دولت قبل می اندازد و اولین کابینه ای است که برنامه دولت قبل را برای دو سال متوالی تمدید می کند. اگر نقشه های آنها مقصر همه چیز است، چرا باید این اصرار شما را نسبت دهیم؟ دولت و مجلس باید از بی توجهی به نظام دانش کشور دست بردارند. کافی است به اسناد رسمی منتشر شده از سوی همان دولت که برای سال 1401 پیشنهاد دادند نگاهی بیندازید. گفته بودند در سال 1401 یک میلیون خانه برای مردم آماده می کنند، اما شرایطی را که در سال جاری از نظر مالکیت و اجاره خانه برای مردم به وجود آمده است را ببینید.

این رویکرد همه را رادیکال می کند

مومنی می افزاید: اتاق بازرگانی می گوید با نحوه دسترسی به اینترنت، بین 500 تا 700 هزار شغل موجود را از بین برده اید. وقتی قول یک میلیون شغل را می دهید چگونه انتظار دارید مردم به شما اعتماد کنند؟ این رویکرد همه را به سرخوردگی و رادیکالیزه شدن مطالبات سوق می دهد. من صادقانه و دلسوزانه می گویم که این به نفع هیچکس در ایران نیست. اهل عقل و دانش به حکومت تکیه نمی کنند، پس همه باید شرکت کنند، هر چند با ذلت و تلخی مواجه شوند. من متواضعانه از خردمندان می خواهم که به کمک دولت بیایند تا بتوانیم از این شرایط عبور کنیم.

ببین کی مینویسی روی دیوار

وی در بخشی دیگر از سخنان خود درباره وابستگی ها به خارج افزود: در این اتفاقات ناآرامی های اخیر، ببینید دو متحد استراتژیک تعیین شده توسط سیاست خارجی کشور با ما چه کرده اند! روسیه موضوع را با هواپیماهای بدون سرنشین شروع کرد، خداوند به این ظلم تاریخی آنها پایان دهد. من سهم نادانی طرف ایرانی را نادیده نمی‌گیرم، اما می‌خواهم بگویم که باید ببینی روی دیوار چه کسی می‌نویسی. همزمان با مداخله غیرعادی رسانه های خارجی برای دامن زدن به ناآرامی ها، یکی از کارهای شگفت انگیز دولت فوق محافظه کار چین این بود که با یک ایرانی ورشکسته در شبکه دولتی چین مصاحبه کردند. اونایی که سیاستمدارن میفهمن این یعنی چی! امیدوارم مردم بفهمند که این عبارت بسیار ساده است. آنچه روسیه و چین نشان داده اند همان کاری است که متحدان استراتژیک محمدرضا پهلوی با او کرده اند.

نباید بزرگ ترین نفوذ به زندگی زنان را وارد حیاط خانه شان کنید

نزدیک به دو سوم پذیرفته شدگان دانشگاه ها را زنان تشکیل می دهند در حالی که در عین حال با کاهش مشارکت زنان مواجه هستیم. درآمد زنان مکمل درآمد خانوار است، به این معنی که شما باید راه را برای زنان باز کنید تا به جای اینکه بزرگترین مداخلات زندگی خود را در حیاط خانه شان انجام دهید، مشاغلی مطابق با صلاحیت های آنها داشته باشند. این نیمی از جمعیت این کشور است. نمی شود آنها را از بازار کار بیرون کرد و از سر شرم آمار طلاق را سرپوش گذاشت و دسته بندی کرد تا نگویید خانواده ها از کار نکردن خانم ها متزلزل می شوند. ما شاهد خطاهای غیرعادی زیادی در این زمینه هستیم.

مومنی در پایان سخنان خود گفت: با وجود همه ناامیدی ها و روندهای ناامیدکننده، ما همچنان با انگیزه هستیم و یافته های خود را با همه خطرات به اشتراک می گذاریم، زیرا مشکلات ایران تحت کنترل علم است. اگر زمامداران محترم علم را به بحث تبدیل کنند، می‌توانیم بفهمیم که چرا به انحطاط افتاده‌ایم و سازوکارها را ارائه کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید