معترضان خیابانی + مخالفان خاموش


عصر ایران است. جعفر محمدی – وزیر کشور در بیانیه جدید خود گفت که در شلوغ ترین روز تجمعات اخیر، 45 هزار نفر شرکت کردند در حالی که از 3 میلیون و 200 هزار دانشجو تنها 18 هزار نفر در تظاهرات شرکت کردند.

از آنجایی که ما معترضان را به حساب نیاوردیم، حرف این مقام را قبول کرده و ابراز نگرانی جدی می کنیم.

نگرانی جدی این است که مسئولان کشور گرفتار تحلیل این اعداد شوند و به مسیر پرخطا فعلی خود ادامه دهند.

به نظر می رسد مقامات بین “معترضان خیابانی“و”ناراضی که به خیابان نیامده اندآنها موافق نیستند و شاید به همین دلیل است تحلیل نادرست و پس از آن تصمیمات و رفتار اشتباه بیشتر منجمد و بحران را عمیق تر و گسترده تر می کند.

عدم شرکت تعداد زیادی از مردم در تجمعات ناامن خیابانی که با گاز اشک آور، گلوله، باتوم، دستگیری و حتی به گفته خود مسئولان کشتار ضدانقلاب همراه بود، به این معنا نیست که از شرایط موجود راضی هستند.

آقای وزیر کشور!  فرمول صحیح این است: معترضان خیابانی + دگراندیشان خاموش

بسیاری از افراد از سخنانی مانند اظهارات اخیر وزیر کشور انتقاد می کنند و می گویند آیا آزادسازی برای راهپیمایی ایمن آنها خواهند دید که چند میلیون نفر به خیابان ها خواهند آمد.

البته به نظر نمی رسد مسئولان چنین اجازه ای بدهند و واقعیت این است که حتی برای درک میزان نارضایتی در جامعه، چنین تجمعی لازم نیست. نظرسنجی و نظرسنجیگزارش های متعددی وجود دارد – اعم از محرمانه و غیرمحرمانه – که نشان می دهد درصد بسیار بالایی از مردم ایران از وضعیت فعلی کشور ناراضی هستند، حتی اگر به خیابان ها نیامده باشند.

سوال اینجاست که هدف از این مطالعات که به صورت مستمر و با هزینه های هنگفت علمی و ملی انجام می شود چیست؟ آیا آنها فقط می خواهند ناراضی ها را بشمارند؟ یا بر اساس میزان رضایت و نارضایتی موجود جهت اصلاح روندها و افزایش رضایت عمومی؟

اشتباه راهبردی دولت ها می تواند این باشد که تحلیل ها و قضاوت های خود را صرفاً بر اساس تعداد معترضان خیابانی قرار دهند و دگراندیشان خاموش را فراموش کنند. حتماً ناراضی ها نباید برای شمارش به خیابان بروند!

از آقای وزیر می پرسیم، اگر بخواهند آماری از تعداد ناراضیانی که به خیابان نیامده اند، به غیر از ۴۵ هزار معترض خیابانی به قول خودشان بدهند، از ارقامی مثل ۴۵ میلیون نفر صحبت نمی کنند؟ منبع آماری آنها بررسی هایی است که توسط نهادهای رسمی دولتی انجام می شود و نتایج خود را به صورت ماهانه و فصلی برای مقامات عالی کشور ارسال می کنند. (یکی از نظرسنجی های انجام شده توسط ایسپا در اعتراضات سال 96 میزان نارضایتی را نشان می دهد. 74.8 درصد بود؛ اینجا را ببین)

همچنین هرگونه اعتراضی مانند علامت بیماری و علائم را نباید نادیده گرفت. ایجاد خال در گوشه پوست می تواند نشانه سرطان در بدن باشد. اگر فرد بگوید که این خال حداکثر، مثلاً صد در صد بدن من را می‌پوشاند و مهم نیست، فرصت درمان زودهنگام را از دست می‌دهد و ممکن است بعداً مجبور به ترک کار شود. این همان نگرانی جدی است که در ابتدای مقاله به آن اشاره شد.

آقایان و بانوان مسئول!
علائم را جدی بگیرید، در تحلیل خود «افراد ناراضی» را به «معترضین خیابانی» اضافه کنید و بر اساس آن در اسرع وقت، اصلاحات جدی و ملموس شروع کنید و به طور مداوم اندازه گیری کنید که چگونه هر پیشرفت بر رضایت افراد تأثیر می گذارد. وقتی به عدد 70 درصد رضایت عمومی رسیدید، آن وقت می توانید این را بگویید نقطه شروع حکمرانی خوب شما آمده اید به نفع ملت و دولت است. حداقل برای خودت انجامش بده

به نقل قول حضرت سعدی (رحمت الله علیه):

من به شما می گویم که وضعیت گفتار چگونه است
یا از حرف های من پند می گیری یا حوصله ات سر رفته

این زمان، زمان توبه و عذرخواهی و زمان بیداری است
که تا پنج روز دیگر فوری خواهد بود

دیدگاهتان را بنویسید